Wewnętrzna, głębsza warstwa skóry, czyli skóra właściwa, zawiera nieskończoną ilość zakończeń nerwowych, które przekazują do rdzenia kręgowego, a następnie do mózgu mnóstwo informacji dotyczących otaczającego nas świata. Skóra składa się z dwóch warstw: warstwa wierzchnia, naskórek, szybko się zużywa i nieustannie odnawia; pod nią znajduje się skóra właściwa zawierająca zakończenia nerwów, które pozwalają nam odczuwać wiele rzeczy. Miliony wyspecjalizowanych receptorów informują nasz mózg o temperaturze otoczenia, o wygodnej lub niewygodnej pozycji, w jakiej znajduje się nasze ciało. Skóra odgrywa więc zasadniczą rolę, jeśli chodzi o uprzedzanie nas o grożących z wewnątrz niebezpieczeństwach. Wiadomość o zagrożeniu nie musi nawet dotrzeć aż do mózgu. Skoro tylko dotrze ona do rdzenia kręgowego, wychodzące z niego nerwy przesyłają ją dalej, wywołując czynność odruchową: nie zastanawiając się, cofamy dłoń przed rozpalonym żelazem, wypuszczamy z rąk zbyt gorący półmisek, chwytamy się za bolące miejsce, żeby je rozmasować.